Wat voor type eter ben je? Deel 2: de emotie-eter

Wie kent de term emo-eter niet?  We roepen het ook makkelijk: “ik ben nu eenmaal een emotie-eter”, of daar alles mee gezegd is!

Emotie-eten ontstaat op een bepaald moment in je leven of sluipt er langzaam in. Mede door gewoontes die ons zijn bijgebracht – denk aan troost-eten, iets lekkers als beloning, of het bekende snoepje op de zere plek – zijn wij voedsel gaan gebruiken om onze emoties te onderdrukken; om even niet te hoeven voelen wat op dat moment te pijnlijk of te lastig is.

Het werkt heel even. Je kunt een gelukzalig momentje beleven met dat lekkere stuk chocola dat alle verdriet even laat wegsmelten. Probleem is dat je zult moeten blijven dooreten om dat gevoel vast te houden.  Die emoties en het verdriet zijn er namelijk nog en zullen alleen maar versterkt worden door de ‘bonus’ die je er nu hebt bijgekregen:  “Zie je wel, ik kan niets, ik ben waardeloos en het zal me nooit lukken normaal te eten.” Daar heb je haar, je grootste zelfcriticus. Je innerlijke stemmetje dat meedogenloos tekeer gaat tegen je alsof je de slechtste mens op aarde bent.

Als emotie-eter eet je op de dag vaak heel normaal. Niemand zal iets aan je merken. Meestal gebeurt het onbewust, maar soms ook gepland. Een vrouw zei eens tegen mij: “Al tijdens de afwas na het avondeten weet ik dat als iedereen weg is ik ga snaaien”.

Vaak kun je het niet peilen. Je voelt een zekere mate van onrust in lijf en hoofd. Er is een leegte die je niet kunt benoemen, maar die je wel wilt vullen. Grijpen naar een genotsmiddel is dan de kortste weg naar een momentje rust.  Geen oplossing voor de lange termijn zul je begrijpen.

Emotie-eten kan, met de nadruk op kan, te maken hebben met:

• Niet voor jezelf durven opkomen
• Opkroppen van gevoelens
• Geen nee durven zeggen
• Weinig zelfrespect en zelfvertrouwen hebben
• Het willen bewaren van de lieve vrede
• Als anderen het maar naar hun zin hebben….
• Altijd maar zorgen en nooit iets terugvragen

Dit alles gaat je onbewust een keer dwarszitten met als gevolg een langdurige, moeizame relatie met je vriend/vijand eten.

Voorbeeld van een aanleiding tot een eetbui:

Telefoongesprek tussen jou en je moeder

Hoi mam, hoe is het?

Oh, dat is vervelend, dat valt niet mee voor je.

Pedicure, morgen?

Ehm, nou eigenlijk moet ik morgen gewoon werken hè?

Ja, ik snap dat je voeten zeer doen, maar..

Wat zeg je?  Je rug ook? Niet met de bus?

Ja, ik snap het. Had ik je al verteld dat…..

Je wilt ook niet met de taxi? Nee, snap ik ook.

Wat ik morgen aantrek?  Eh, nee niet die ene spijkerbroek, maar..

Oke, ja goed….tot morgen. Nee, ik kom niet te laat!

Dag mam.

Het is niet zo dat je onmiddellijk een aanval op de koelkast zal doen, maar het is wel goed mogelijk dat je ‘s-avonds op de bank je ongenoegen en lege gevoel zult proberen weg te eten en op te vullen. Je hebt geen nee durven zeggen, je bent niet voor jezelf opgekomen, je bent niet gehoord en je zelfvertrouwen heeft er ook geen boost door gekregen.

Regelmatig hoor ik dit soort verhalen van cliënten. Uiteraard niet alleen over moeder/dochterrelaties. Het zegt iets over ons gedrag en welke invloed dat kan hebben op ons eetgedrag.

Herken je jezelf in de emotie-eter?  Ga dan eens voor de spiegel staan en vraag jezelf af: ‘wie ben ik eigenlijk en wat wil ik!’ Sociaal zijn en lief zijn voor anderen betekent niet dat je jezelf voor 100% hoeft weg te cijferen.  Je mag er zijn, weet je nog?

Emoties mogen er zijn en horen bij het leven. Laat ze maar komen, voel ze en deal ermee. Als het je niet in je eentje lukt, zoek dan de juiste hulp.

Herkenbaar? Of helemaal niet? Ik hoor het graag!

In mijn volgende blog komt de lijngerichte eter aan het woord.

Wil je meer weten of zoek je begeleiding, kijk dan op www.mooi-jezelf-zijn.nl