Mijn winkelwagen op woensdag

Van huis uit ben ik opgevoed met het idee dat gezelligheid alles te maken heeft met lekkere dingen eten. Ik nam dat keurig over toen ik trouwde en kwam in het eerste jaar lekker wat kilo’s aan; gezellig!! Wat lekkers bij de koffie op vrijdag, want einde werkweek. Iets lekkers bij de koffie op zaterdag, want eh…zaterdag? Frietjes op zondag, want….. Nu is dit zeker geen verwijt naar mijn moeder, die het heerlijk vond om iedereen vol te stoppen met lekkers, inclusief de bouwvakkers in de straat die menig kom erwtensoep bij haar hebben verorberd. Het geeft echter wel aan dat wij mensen gewoonte- dieren zijn.

Maar goed, inmiddels heb ik mijn eigen gewoonten gecreeerd en eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze gewoontes ook niet altijd het perfecte voorbeeld zijn voor anderen. Minder prettige bijkomstigheid is dat ik als gewichtsconsulent, zeker in een dorp, toch wel enigszins kritisch bekeken word, althans m’n winkelwagen. Normaliter geen probleem.  De weekend boodschappen doet mijn man, dus aan die grote zakken chips in de kar kan ik dan niets doen;-)

Anders is het op woensdag. Op woensdag doe ik boodschappen voor mijn moeder. Zij woont in een verzorgingstehuis, is licht dementerend en haar enige hobby is, zoals ze zelf zegt, roken en lekkere dingetjes eten en wie ben ik (snotneus) om daar tegenin te gaan. Je voelt hem dus al aankomen! Op woensdag is mijn winkelwagen gevuld met suikerrijke frisdranken, 2 sloffen sigaretten, volle chocomelk, kersenbonbons, bifiworstjes, roomboterkoek en altijd iets “lekkers bij de koffie” uiteraard, wat zij overigens alleen eet als ik ook neem! Voor de goede sier maak ik het geheel compleet met cherrytomaatjes en een banaan en dat sust enigszins mijn geweten.

En dan gebeurt het op zo’n woensdagochtend:  ”Hee, hoe is’t met jou?  Een vage kennis kijkt me stralend aan en bij het woordje ‘jou’ staart zij, net iets te lang, naar mijn winkelwagen. “Jij deed toch iets met voeding”? Ja, straal ik terug, ik ben Puur Gezond gewichtsconsulent, dus alles lekker vers koken en zo. Vergis is me of verschijnt er op haar gezicht een vergenoegzaam lachje? Ik reageer niet, ik ben niet gek en ga me zeker niet verontschuldigen. Ik ben namelijk Mooi Mezelf en dat is een geweldige naam om me af en toe achter te verschuilen!

Vandaag was ik bij haar, met zoals gewoonlijk de woensdagse boodschappen. “Wat heb je allemaal in die tas”, vraagt ze zoals altijd. Twee sloffen sigaretten en allemaal “slechte”dingen zeg ik met een grijns. Zoals altijd en sinds ik me kan herinneren is haar antwoord voorspelbaar : “Ach, kind ben je gek, dat is allemaal puur natuur en gerookt vlees gaat het langst mee”!