Nieuwe locatie weblog
Hoi Abonnee,
Wat goed en leuk dat je al die tijd hebt meegelezen met mijn weblog. Ik schrijf ze met veel plezier.
Mijn blog is gekoppeld aan mijn website sinds kort, waardoor je niet meer geabonneerd bent. Wil je dit herstellen dan kun je naar de website www.mooi-jezelf-zijn.nl gaan en doorklikken naar de pagina blog. Daar heb je opnieuw de mogelijkheid om je te abonneren.
Ik hoop je weer te zien.
Warme groet,
Pia Harrevelt
Sommigen hebben het van nature; zij eten wat ze lekker vinden, alleen als ze honger hebben en in zulke porties dat ze precies genoeg hebben en tevreden zijn.
Je bent geneigd om te denken: “ze zijn vast niet aardig”, want een beetje jaloersmakend is het wel, zo’n intuïtieve, mindful eter. Het is een benijdenswaardige manier van eten die velen zich graag eigen zouden willen maken.
Nou, ik heb goed nieuws voor je want dat ligt binnen de mogelijkheden.
Ik zou dit type eter als volgt willen omschrijven:
Als mindful eter sta je op, negeert de weegschaal of hebt er geen en loopt naar de keuken voor ontbijt. Je bedenkt waar je trek in hebt en vaak voel je intuïtief waar je lichaam behoefte aan heeft. Als je een sterke intuïtie hebt zul je zomaar de juiste keuzes maken en een volwaardig en gezond ontbijt kiezen. Het blijft echter altijd een keuze, want strijd met eten ken je niet; jij mag van jezelf alles eten. Als je trek hebt in een boterham met zoetigheid dan neem je dat ook. Je maakt rustig, met aandacht je eten klaar en gaat aan tafel zitten.
Je laat je niet afleiden door tv of tijdschrift, maar ruikt, proeft en eet rustig, langzaam kauwend en met aandacht je ontbijt. Je laat zonder erbij na te denken of je schuldig te voelen een stukje liggen als je lichaam aangeeft voldoende te hebben gegeten. Je hebt de tijd genomen voor je ontbijt zodat je verzadigingssysteem ook de tijd heeft gekregen om het seintje ‘voldoende’ af te geven. Je weet dat je over een paar uur weer kan eten als je lichaam die behoefte aangeeft, dus waarom nu volproppen?
Diëten doe je niet aan. Nooit gedaan, of je bent er net als ik mee gestopt! Als je zin hebt in iets lekkers dan neem je datgene waar je het meest trek in hebt en proeft en geniet tot je merkt dat je smaakbehoefte bevredigd is.
Als je van nature een mindful eter bent zul je misschien ook een mindful leven leiden. Alles in het hier en nu, zonder teveel stress en met een gevoel van opperste tevredenheid. Helaas is dat voor velen van ons niet het geval. Ik moet toegeven dat ik met mindful eten een heel eind ben, maar de rest valt nog aan te knutselen.
Ik ben met mindfulness in aanraking gekomen via Rita Zeelenberg. Voor veel van de lezers bekend onder de twitternaam Mindful_eten. Zij heeft mij enorm geïnspireerd om me verder te verdiepen in het ‘mindful gebeuren’ en ik kan zeggen dat het heel bijzonder is om daar mee bezig te zijn. Het geeft mij een heel andere kijk op eten en maakt dat ik er veel minder krampachtig mee omga. Ik ga op korte termijn een opleiding volgen tot mindful trainer om deze mooie levensstijl voor mezelf en mijn cliënten meer uit te diepen en te kunnen toepassen. Ik denk dat mindfulness en mindful eten de beste manier zijn om een vriendschappelijke relatie met jezelf en je voeding te krijgen en op die manier zonder dieet af te kunnen vallen.
Ik kan mezelf nu een mindful eter noemen met af en toe een uitstapje naar de vorige drie types, want ik blijf uiteraard ook maar een mens! Het stoppen met diëten heeft mij veel gebracht. Met name de rust in mijn hoofd en het genieten van eten is enorm veel waard. Geef het jezelf cadeau. Het is een duurzaam cadeau waar je de rest van je leven plezier van zult hebben.
Onderstaande tekst heb ik van de website www.mindful-eten.nl van Rita Zeelenberg. Op haar website staan nog meer zeer interessante en lezenswaardige artikelen.
De weg uit een mindless-eten dip
Of hoe ik in vijf stappen van mijn eetbuien af ben gekomen.
Eerste stap: pauze nemen
Het duurde een paar weken voordat ik me realiseerde dat ik steeds vaker aan de verleiding van teveel eten toe aan het geven was. Een slecht gevoel over mezelf was het gevolg. Ik voelde me ‘terug bij af’. Het was vooral teleurstellend dat ik ook niet meteen wist hoe ik de grip terug moest krijgen.
Tot ik me op een dag afvroeg: ‘wat zou ik een ander adviseren die in deze situatie zat?’ Het antwoord was: ‘neem pauze, sta stil en neem de tijd om te achterhalen waarom je kennelijk uit balans bent’. Op dat moment besloot ik om, ook al had ik geen idee wat ik zou gaan ontdekken, weer een tijd dagelijks een half uur mindfulness oefeningen te gaan doen.
Tweede stap: lichaam voelen
Tijdens de dagelijkse meditaties viel me een ding direct op: wat had ik eigenlijk een pijn in mijn nek. Nu ik er over nadacht, zat die pijn me gewoon de hele dag dwars, sliep ik er ook niet lekker door, en was dat al zo sinds ik in de zomervakantie een keer verkeerd gelegen had ‘s nachts. Tijd voor een afspraak met de fysiotherapeut. Die bleek met een paar keer kraken al een hoop verlichting te kunnen brengen. Resultaat: minder pijn, en ontspanning!
Derde stap: gedachten waarnemen
Al mediterend kon ik ineens zien wat een onwaarschijnlijke hoeveelheid gedachten er constant door mijn hoofd raasde. Allemaal dingen die ik nog moest doen, die ik niet moest vergeten, die ik niet wilde missen. Langzaam drong tot me door dat ik misschien een beetje veel hooi op mijn vork had? En begon ik met mijn agenda wat op te ruimen en afspraken af te zeggen. Niet makkelijk, want alles is leuk en dingen loslaten doet pijn! Maar het bracht wel lucht. Het gevoel grip te hebben op mijn leven kwam terug.
Vierde stap: emoties erkennen
En ja, nu ik vol aandacht voor mijn innerlijke wereld was, bleken er ook wel wat gevoelens om aandacht te vragen. Ik begreep nu ook waarom ik deze had willen toedekken met een laagje eten. (Negatieve) gevoelens zoals boosheid uitspreken vermijd ik graag. Liever vervallen in mijn oude patroon: gaan eten, daar een negatief gevoel over krijgen richting mezelf, en dan snel dat andere negatieve gevoel richting die ander vergeten!
Daar kwam ik nu natuurlijk niet meer mee weg. Aan de bak dus: moeilijke gesprekken voeren, voor mijn woede opkomen. Resultaat: lucht geklaard, en weten dat ik mezelf serieus neem!
Vijfde stap: vervulling zoeken
Met een legere agenda (zie stap 3) kon ik eindelijk weer tijd maken voor de dingen die ik graag doe, zoals schrijven aan dit blog, in de zon zitten en boeken lezen …. Op een dag nadat ik een paar uur had besteed aan een tekst over mindful eten, drong het ineens tot me door: ik had die hele middag niet een seconde aan eten gedacht. Ik realiseerde me hoeveel genoegdoening, kracht, plezier, leven ik put uit de combinatie van creatief zijn en me uiten over een onderwerp dat me raakt. Dan ben ik vervuld, en is de vulling van eten niet meer nodig.
Begin bij de eerste stap
Ik denk dat mijn verhaal een goed voorbeeld is van wat je zoal tegen kan komen als je op mindful ontdekkingstocht gaat in jezelf. Het gaat niet vanzelf, je moet ervoor werken en ook soms dingen doen die je eigenlijk zou willen vermijden. Maar voor mij is het duidelijk wat ik kies, want eetbuien wil ik niet meer.
Voor iedereen die zich in het bovenstaande verhaal herkent heb ik dus de volgende tip: begin bij stap 1, pauzeer, mediteer. Elke dag, al is het maar eventjes. De rest kom je stap voor stap tegen, en wat dat is? Dat ga je allemaal ontdekken!
In de vorige twee blog’s heb ik de externe eter en de emotie eter besproken. Ik kreeg aan aantal reacties met de opmerking: “ Ja maar, dat ben ik niet”. Nee, natuurlijk bèn je het niet. Je kunt jezelf wel (deels) herkennen in een bepaald eetpatro0n. Nogmaals, het is niet de bedoeling je in een hokje te plaatsen, maar om je inzicht te geven in je eetgedrag.
Vandaag de lijngerichte eter. Ik zal het verder over ‘zij’ en ‘haar’ hebben, omdat het merendeels vrouwen betreft die hier aan ‘lijden’.
De lijngerichte eter staat op, volgt haar dagelijkse gang naar het toilet en gaat vervolgens op de weegschaal. Op sommige dagen ook voor het plassen want de kick om de weegschaal met één of twee ons te zien dalen is geweldig. Dan begint het grote nadenken, want wat mag ze allemaal eten of eigenlijk wat mag ze allemaal niet eten die dag. Onderweg naar de keuken telt ze al de calorieën die ze aan haar ontbijt wil ‘besteden’. Niet teveel, want gisteravond heeft ze pasta gegeten en dat zet onmiddellijk aan op haar billen!
Tussen de maaltijden door wordt er nog een aantal keer gewogen om de touwtjes strak in handen te kunnen houden. Bij groot alarm kan ze altijd nog een maaltijd overslaan toch?
Ze is geen grote genieter, de lijngerichte eter, want eten blijft uiteindelijk toch de veroorzaker van haar ongewenste vetrolletje (denkt ze!) Ieder koekje of snoepje wordt drie keer omgedraaid, bekeken en berekend voordat het in haar mond verdwijnt, waarna steevast het schuldgevoel opduikt en ze haar vetrandje voelt groeien. In de supermarkt zal ze ieder verpakking grondig lezen voordat het in haar mandje verdwijnt. De producten moeten zo weinig mogelijk vet en suiker bevatten anders komt het haar voorraadkast niet in. Smaak is in dit geval niet belangrijk. Eten is in haar geval meestal een noodzakelijk kwaad!
Dieten zijn haar lust en haar leven. Ieder nieuw dieet triggert haar om toch weer iets nieuws te proberen. Misschien lukt het nu wel om die twee kilo’s er toch nog af te krijgen. Haar boekenkast puilt uit met dieetboeken en haar hoofd is geprogrammeerd met een mix van informatie van al die verschillende dieetgoeroe’s.
Sommige lijngerichte eters kunnen zichzelf heel lang alle voedsel, dat in hun ogen verboden is ontzeggen om hun lichaam maar zo slank mogelijk te houden. Anderen houden dit een paar weken of zelfs maar een paar dagen vol om vervolgens een enorme (vr)eetbui te ontwikkelen die ook nog meerdere keren herhaald zal worden voordat het strenge regime weer opgepakt wordt. Het jojoën is een feit en de moeizame relatie met voedsel lijkt een lang leven te krijgen. Zo blijven ze hun leven lang worstelen en strijden met eten en de weegschaal.
In veel gevallen gaat het hier om vrouwen met een heel normaal gewicht, waar niemand iets aan merkt of ziet. Eten is voor hen ronduit een ‘gedoe’. Als lijngerichte eter loop je het risico uiteindelijk heel zwaar te worden, omdat het lichaam en de geest uitgeput raken. Je zult de strijd verliezen.
De boodschap is duidelijk: stop met diëten, ga luisteren naar je lichaam en ga alsjeblieft eten! Eten is een feestje als je jezelf toestaat om te genieten.
Het uiteindelijke doel is een intuïtieve, mindful eter worden. Meer hierover de volgende keer!
Wat voor type eter ben je? Deel 2: de emotie-eter
Wie kent de term emo-eter niet? We roepen het ook makkelijk: “ik ben nu eenmaal een emotie-eter”, of daar alles mee gezegd is!
Emotie-eten ontstaat op een bepaald moment in je leven of sluipt er langzaam in. Mede door gewoontes die ons zijn bijgebracht – denk aan troost-eten, iets lekkers als beloning, of het bekende snoepje op de zere plek – zijn wij voedsel gaan gebruiken om onze emoties te onderdrukken; om even niet te hoeven voelen wat op dat moment te pijnlijk of te lastig is.
Het werkt heel even. Je kunt een gelukzalig momentje beleven met dat lekkere stuk chocola dat alle verdriet even laat wegsmelten. Probleem is dat je zult moeten blijven dooreten om dat gevoel vast te houden. Die emoties en het verdriet zijn er namelijk nog en zullen alleen maar versterkt worden door de ‘bonus’ die je er nu hebt bijgekregen: “Zie je wel, ik kan niets, ik ben waardeloos en het zal me nooit lukken normaal te eten.” Daar heb je haar, je grootste zelfcriticus. Je innerlijke stemmetje dat meedogenloos tekeer gaat tegen je alsof je de slechtste mens op aarde bent.
Als emotie-eter eet je op de dag vaak heel normaal. Niemand zal iets aan je merken. Meestal gebeurt het onbewust, maar soms ook gepland. Een vrouw zei eens tegen mij: “Al tijdens de afwas na het avondeten weet ik dat als iedereen weg is ik ga snaaien”.
Vaak kun je het niet peilen. Je voelt een zekere mate van onrust in lijf en hoofd. Er is een leegte die je niet kunt benoemen, maar die je wel wilt vullen. Grijpen naar een genotsmiddel is dan de kortste weg naar een momentje rust. Geen oplossing voor de lange termijn zul je begrijpen.
Emotie-eten kan, met de nadruk op kan, te maken hebben met:
- Niet voor jezelf durven opkomen
- Opkroppen van gevoelens
- Geen nee durven zeggen
- Weinig zelfrespect en zelfvertrouwen hebben
- Het willen bewaren van de lieve vrede
- Als anderen het maar naar hun zin hebben….
- Altijd maar zorgen en nooit iets terugvragen
Dit alles gaat je onbewust een keer dwarszitten met als gevolg een langdurige, moeizame relatie met je vriend/vijand eten.
Voorbeeld van een aanleiding tot een eetbui:
Telefoongesprek tussen jou en je moeder
Hoi mam, hoe is het?
Oh, dat is vervelend, dat valt niet mee voor je.
Pedicure, morgen?
Ehm, nou eigenlijk moet ik morgen gewoon werken hè?
Ja, ik snap dat je voeten zeer doen, maar..
Wat zeg je? Je rug ook? Niet met de bus?
Ja, ik snap het. Had ik je al verteld dat…..
Je wilt ook niet met de taxi? Nee, snap ik ook.
Wat ik morgen aantrek? Eh, nee niet die ene spijkerbroek, maar..
Oke, ja goed….tot morgen. Nee, ik kom niet te laat!
Dag mam.
Het is niet zo dat je onmiddellijk een aanval op de koelkast zal doen, maar het is wel goed mogelijk dat je ‘s-avonds op de bank je ongenoegen en lege gevoel zult proberen weg te eten en op te vullen. Je hebt geen nee durven zeggen, je bent niet voor jezelf opgekomen, je bent niet gehoord en je zelfvertrouwen heeft er ook geen boost door gekregen.
Regelmatig hoor ik dit soort verhalen van cliënten. Uiteraard niet alleen over moeder/dochterrelaties. Het zegt iets over ons gedrag en welke invloed dat kan hebben op ons eetgedrag.
Herken je jezelf in de emotie-eter? Ga dan eens voor de spiegel staan en vraag jezelf af: ‘wie ben ik eigenlijk en wat wil ik!’ Sociaal zijn en lief zijn voor anderen betekent niet dat je jezelf voor 100% hoeft weg te cijferen. Je mag er zijn, weet je nog?
Emoties mogen er zijn en horen bij het leven. Laat ze maar komen, voel ze en deal ermee. Als het je niet in je eentje lukt, zoek dan de juiste hulp.
Herkenbaar? Of helemaal niet? Ik hoor het graag!
In mijn volgende blog komt de lijngerichte eter aan het woord.
Wil je meer weten of zoek je begeleiding, kijk dan op www.mooi-jezelf-zijn.nl
Wat voor type eter ben je? Deel1: de externe eter
Eten doen we allemaal. Eten moet ook om te overleven. Daarbij is eten lekker dus wat is het probleem zou je zeggen? Als mensen met overgewicht aangeven dat ze wat gewicht kwijt willen raken wordt er snel geroepen: “Nou, dan eet je toch een beetje minder en ga je wat meer bewegen”. Eureka, de oplossing is daar zou je denken. Niets is minder waar, want voedsel wordt niet meer alleen gebruikt om aan onze eerste levensbehoeften te voldoen. We eten om zoveel verschillende redenen en daardoor eten we ook eigenlijk de hele dag door als het even tegenzit.
Ik vraag mijn cliënten altijd te onderzoeken wat voor type eter ze nu eigenlijk zijn. Niet om ze in een hokje te plaatsen, maar om duidelijk te krijgen wat bij hen de valkuilen zijn. Welke momenten doet ze naar voedsel grijpen terwijl er geen sprake is van echte honger. De komende weken blog ik over de soorten type eters. Ik denk zeer herkenbaar voor velen.
Vandaag lopen we een dagje mee met een “externe eter”; deze persoon is zeer gevoelig voor prikkels van buitenaf.
Bij het wakker worden dringt de geur van gebakken eieren met spek je neus in. Dit ruikt zo lekker, je moet snel naar beneden om te eten. De tafel is gedekt en er staat, naast die goddelijke eieren, ook nog van alles aan lekkers op tafel. Je komt ogen tekort. Je begint met de eieren en werkt ze in rap tempo naar binnen, ondertussen al kijkend naar het volgende dat je wilt gaan eten; er zal toch wel genoeg zijn? Je bent de eerste die begint met eten, maar ook de laatste die er mee stopt.
Onderwijl de tafel afruimend stop je nog wat restjes in je mond, want het blijft er zo verleidelijk uitzien. Eigenlijk voel je helemaal niet dat je genoeg hebt gehad. Je kunt de hele dag wel eten!
Na dit behoorlijk stevige ontbijt ga je gezellig met vriendin de stad in. Je neus en ogen gaan alle kanten op, want werkelijk overal is voedsel. Mensen eten op straat of zitten achter het raam heerlijk van koffie met gebak te genieten. Jij wilt ook! Ondanks dat je net een flink ontbijt achter je kiezen hebt wil je eten en het water loopt alweer in je mond. Vriendin geeft toe, neemt zelf een kopje koffie en jij smult van je gebak, hoewel het wel weer erg moeilijk was om te kiezen, want de Bossche bol van de vrouw naast je ziet er ook zo heerlijk uit!
Twee winkels verder staat op de ene hoek een frietkraam en op de andere hoek ruik je de Vietnamese loempia’s. Je kunt er bijna niet omheen; het is werkelijk overal te vinden op straat; heerlijk geurend, vet en zoet eten en je kunt echt de verleiding niet weerstaan. Vriend(in) koopt een artikel bij de Hema en jij ruikt de worst. Vriendin ziet rechts van de straat een te gekke boetiek; jij ontdekt links een wel heel aantrekkelijke stroopwafelkraam. En zo gaat het de hele dag door.
Iedere voedselreclame op tv is voor jou aanleiding om ook te gaan eten. Als er iemand in je buurt chips weg zit te kraken is dat voor jou reden om ook chips te gaan eten. Je bent niet in staat om je gevoelens van honger en verzadiging goed te interpreteren. Je lichaam heeft ongeacht het wel of niet hebben van honger altijd voedsel gekregen en geeft niet meer de juiste signalen af.
Dit stukje is behoorlijk confronterend voor degenen die zich hierin herkennen en komt misschien vreemd over op iemand die dit soort gedrag helemaal niet kent. Jezelf herkennen en erkennen dat er een probleem is de eerste stap naar een evenwichtig voedingspatroon. Ik begeleid in mijn praktijk ook mensen met dit eetgedrag en het is heel goed mogelijk hier aan te werken en patronen te doorbreken. Je lichaam zal reageren op een regelmatig eetpatroon en jij zult de signalen weer leren herkennen.
Op 16 april a.s sta ik in Pijnacker op de alternatieve beurs met uiteraard een alternatief voor dieten.
Ook kunt je dan een vragenlijst invullen om een beeld te krijgen van jouw eetgedrag.
In mij volgende blog nemen we de emotie-eter onder de loep! Tot dan!
Reacties zijn welkom!
Zonder weegschaal Mooi Jezelf Zijn
De weegschaal; een machtig apparaat in dieetland. Waarschijnlijk heb je een exemplaar in huis, of zelfs op iedere verdieping één? Ooit wellicht het beste idee van Nederland geweest, maar nu voor velen een kwelgeest.
Ik weet nog als kind op de lagere school dat de lerares voorstelde om er eens eentje mee te nemen. Het hele jaar had ik zweethandjes bij de gedachte alleen al en het is er uiteindelijk nooit van gekomen.
Natuurlijk willen mensen weten of het de goede kant op gaat met hun gewicht, maar heb je daar per se die weegschaal voor nodig?
Mooi voorbeeld uit de praktijk van een cliënt die in het begin moeizaam afviel omdat haar lichaam zich opnieuw moest instellen op een ander eetpatroon.
Na een aantal weken zag ik haar veranderen. Iets in haar houding, haar blik, haar manier van communiceren. Zij stapte op een dag stralend binnen en gaf aan zich geweldig te voelen sinds zij zo positief met zichzelf in de weer was. De weegschaal was het daar echter niet mee eens. “Niets afgevallen hoor”, schreeuwde het onding haar toe en hop, daar zakte de schouders, van mijn zojuist nog fier rechtoplopende cliënt, in elkaar. Ze was in eerste instantie blij, maar de weegschaal sprak anders, en haar dag en humeur waren verpest.
Andersom kan het ook. Je kunt zo enorm euforisch zijn als het apparaat in jouw voordeel spreekt dat je in je enthousiasme veel te hard van stapel loopt en te snel gaat afvallen. Die kick is wel begrijpelijk, maar niet wenselijk. Bij het lange termijn denken is je gewicht in eerste instantie niet het meest belangrijk.
Je losmaken van de diëten en negatieve overtuigingen is de eerste en belangrijkste stap.
Heb je eenmaal vriendschap gesloten met je voeding dan kom je vanzelf op een natuurlijk gewicht.
Ik heb besloten het vrouw (en man)onvriendelijke apparaat naar een plekje te verbannen waar het nu stof ligt te vangen. Het scheelt me een hoop ‘afbellers’ (lees uitstellers), en zenuwachtige cliënten die altijd eerst twee keer willen plassen voor ze op de schaal gaan. Het moet niet gekker worden!
Mijn voorbeeldcliënt, die nu inmiddels wel kilo’s is kwijtgeraakt, gaat vrolijk door het leven, zonder weegschaal, genietend van eten en is tevreden met haar nieuwe gewicht.
Zij is Mooi Zichzelf en dat was nou net de bedoeling.
Mijn winkelwagen op woensdag
Van huis uit ben ik opgevoed met het idee dat gezelligheid alles te maken heeft met lekkere dingen eten. Ik nam dat keurig over toen ik trouwde en kwam in het eerste jaar lekker wat kilo’s aan; gezellig!! Wat lekkers bij de koffie op vrijdag, want einde werkweek. Iets lekkers bij de koffie op zaterdag, want eh…zaterdag? Frietjes op zondag, want….. Nu is dit zeker geen verwijt naar mijn moeder, die het heerlijk vond om iedereen vol te stoppen met lekkers, inclusief de bouwvakkers in de straat die menig kom erwtensoep bij haar hebben verorberd. Het geeft echter wel aan dat wij mensen gewoonte- dieren zijn.
Maar goed, inmiddels heb ik mijn eigen gewoonten gecreeerd en eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze gewoontes ook niet altijd het perfecte voorbeeld zijn voor anderen. Minder prettige bijkomstigheid is dat ik als gewichtsconsulent, zeker in een dorp, toch wel enigszins kritisch bekeken word, althans m’n winkelwagen. Normaliter geen probleem. De weekend boodschappen doet mijn man, dus aan die grote zakken chips in de kar kan ik dan niets doen;-)
Anders is het op woensdag. Op woensdag doe ik boodschappen voor mijn moeder. Zij woont in een verzorgingstehuis, is licht dementerend en haar enige hobby is, zoals ze zelf zegt, roken en lekkere dingetjes eten en wie ben ik (snotneus) om daar tegenin te gaan. Je voelt hem dus al aankomen! Op woensdag is mijn winkelwagen gevuld met suikerrijke frisdranken, 2 sloffen sigaretten, volle chocomelk, kersenbonbons, bifiworstjes, roomboterkoek en altijd iets “lekkers bij de koffie” uiteraard, wat zij overigens alleen eet als ik ook neem! Voor de goede sier maak ik het geheel compleet met cherrytomaatjes en een banaan en dat sust enigszins mijn geweten.
En dan gebeurt het op zo’n woensdagochtend: ”Hee, hoe is’t met jou? Een vage kennis kijkt me stralend aan en bij het woordje ‘jou’ staart zij, net iets te lang, naar mijn winkelwagen. “Jij deed toch iets met voeding”? Ja, straal ik terug, ik ben Puur Gezond gewichtsconsulent, dus alles lekker vers koken en zo. Vergis is me of verschijnt er op haar gezicht een vergenoegzaam lachje? Ik reageer niet, ik ben niet gek en ga me zeker niet verontschuldigen. Ik ben namelijk Mooi Mezelf en dat is een geweldige naam om me af en toe achter te verschuilen!
Vandaag was ik bij haar, met zoals gewoonlijk de woensdagse boodschappen. “Wat heb je allemaal in die tas”, vraagt ze zoals altijd. Twee sloffen sigaretten en allemaal “slechte”dingen zeg ik met een grijns. Zoals altijd en sinds ik me kan herinneren is haar antwoord voorspelbaar : “Ach, kind ben je gek, dat is allemaal puur natuur en gerookt vlees gaat het langst mee”!
“Help, ons kind is te dik”
Gisteravond de kickoff van het progamma bij RTL4 “Help, ons kind is te dik”
Ik zat er klaar voor, me bij voorbaat al boosmakend op dat wat komen ging. Kinderen met overgewicht op tv ten overstaan van alle vriendjes en niet te vergeten niet vriendjes. Het zou mijn keus niet geweest zijn voor mijn kinderen, maar toch al kijkende kreeg ik begrip voor de ouders.
Deze gezinnen zijn meestal vastgelopen in een verkeerde eet- en leefstijl. De kinderen weten niet beter en zijn gaan leven naar het voorbeeld dat ze meekregen van de ouders. Dus, zou je zeggen dat het de ‘schuld’ van de ouders is. Ik vind het nooit een goede zaak om van schuld te spreken, gezien het feit dat de meeste ouders er niet op uit zijn de fysieke en mentale gezondheid van hun kind te ondermijnen. Zij brengen hun eigen manier van leven over op de kinderen. Als zij gaan inzien dat de kinderen daar onder lijden komt absoluut het schuldgevoel en wordt het vaak alleen nog maar erger.
Daarom ook respect voor deze ouders, dat zij zichzelf te kijk zetten omwille van hun kind, want deze mensen krijgen heel wat narigheid over zich heen; dikwijls van mensen die geen idee hebben waar het over gaat. Zij zouden slechte ouders zijn en hun kind mishandelen. Zij weten gewoon niet hoe het zelf aan te pakken en vragen om hulp. Dat dit hard nodig is mag duidelijk zijn, want het aantal obese kinderen stijgt schrikbarend.
Mijn voorkeur zou uitgaan naar begeleiding van zo’n gezin buiten de camera om. Ik ben ook zeker van plan dit in mijn praktijk te gaan opnemen. Een gezonde leefstijl aannemen doe je als gezin samen, want dat werkt het beste.
Ik zou ouders met te zware kinderen willen oproepen de nodige stappen te ondernemen. Nooit het kind zelf op dieet zetten of verwijtende en afkeurende opmerkingen maken. Geef zelf het goede voorbeeld en zoek zo nodig (zonder schaamte) de juiste hulp.
U kunt uw kind geen groter cadeau schenken!
“Lekker Dik?”
Tijdens het kijken naar de tv documentaire “Lekker Dik”van de VPRO viel mij op dat iedereen op een andere manier tegen dik zijn aankijkt.
Allereerst een moeder die haar zoon te dik vindt terwijl hij zelf dat beeld helemaal niet heeft.
Zij is bezorgd om zijn gezondheid en hij voelt zich zo gezond als een vis. Die jongen wil al van kleins af aan geaccepteerd worden en begrijpt niet waarom iedereen zich zo druk maakt. Deze jongen krijgt een afwijzing op een sollicitatie bij Mac Donald. Volgens zijn vriend heeft dat alles te maken met
zijn dik zijn, want Mac Donald wil natuurlijk niet dat zijn voedselketen geassocieerd wordt met dik worden..
De vriend die zijn vriendin slank(er) heeft leren kennen en haar nog steeds mooi vindt, maar….
toch de bruiloft nog even uitstelt omdat een bruid naar zijn idee niet in een grote maten bruidsjurk hoort. Echter, hij is wel trots op haar als zij een prijs wint in de Miss maxi verkiezing. De vriendin die al haar leven lang op dieet is geweest gaat toch nog een verwoede poging doen, van binnen wetend dat ook dit dieet jammerlijk zal mislukken.
De zoon van een moeder die eet omdat ze zichzelf zielig vind, houdt niet van dikke mensen en vindt ze zelfs vies. Hij ziet als beste oplossing hardlopen en minder eten. Zij niet! Mensen die zelf niets hebben met eetproblemen als emotie eten of binge eating, begrijpen absoluut niets van dit gedrag en eigenlijk kun je ze dat niet kwalijk nemen, maar hooguit informatie verstrekken en uitleggen hoe kwetsend hun opmerkingen overkomen op degene met wel een eetprobleem.
Dan een jonge vrouw die erg van eten houdt. Ze heeft dat naar haar zeggen van haar vader.
De vader heeft overgewicht en wordt door zijn gezin aangemoedigd een gezondere leefstijl aan te nemen om zijn hartritmestoornis onder controle te houden. De dochter is een voorbeeld van iemand die wel van erg lekker eten houdt, maar toch haar gewicht onder controle weet te houden. Zij zal dus nooit veroordeeld worden als ze een ijscoupe verorbert, want haar uiterlijk is “oké” voor de buitenwereld.
Het model met maat 38, die moeite heeft een baan als model te vinden omdat ze niet aan de heersende norm voldoet. Teveel heup en tja, dan wordt je afgeserveerd als zijnde te dik.
Iedereen is op zijn eigen manier bezig met dik zijn en heeft er een mening over. Duidelijk is wel dat de “maatjesmeer” in Nederland de pesterijen en commentaren zat zijn en geaccepteerd willen worden om wie ze zelf willen zijn. Je kunt en mag iemand niet opleggen zichzelf te veranderen.
Laten we met z’n allen wat milder zijn tegenover mensen die buiten de “gewichtsnorm” vallen. Zij zijn namelijk bovenal mens en niet hun lichaam of gewicht. Kijk iemand eens in de ogen in plaats van naar de omvang, want daar zie je wie je voor je hebt; gewoon een mooi mens.
Voor wie zelf niet gelukkig is met zijn of haar gewicht zijn wij er, de gewichtscoaches die verder kijken dan het eten. Wij laten mensen op een liefdevolle manier zien dat zij hun leefstijl kunnen veranderen door naar zichzelf te kijken en door bewust, met volle aandacht (mindful) van hun eten te gaan genieten. Dit uiteraard zonder dieet!!
Ik vond het een mooie documentaire met voor veel mensen herkenbare verhalen.
Heb je het gemist dan kun je nog bij uitzending gemist kijken.http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1035589 #
Nederland Dieetvrij
Naar aanleiding van het feit dat dr. Frank, u allen bekend, het televisieprogramma de Afvallers XXL gaat begeleiden hebben wij, een aantal gewichtconsulenten en coaches, een anti-dieetbeweging in gang gezet.
Nederland dieetvrij
Er waait een frisse wind door Nederland. Deze wind waait al even maar neemt duidelijk toe in kracht. Uit alle delen van het land voel je een warme, sterke wind die het ongunstige dieetklimaat zal gaan aanpakken. We zijn klaar met de dieetgoeroe’s, de misselijkmakende shakes en de extreme niet vol te houden dieetregels, waardoor we uiteindelijk alsmaar verder van ons doel raken en wegzakken in meer en meer dieetnarigheid.
Toen ik mijn opleiding tot gewichtsconsulent afrondde, begon ik ook braaf met een weegschaal, keurig uitgewerkte voedingsanalyses en vertelde ik mijn cliënten hartstochtelijk over koolhydraten, eiwitten en de juiste vetten. Heel snel kwam ik erachter dat dit in de meeste gevallen niet voor een oplossing zou gaan zorgen.
Natuurlijk is een gezonde, gevarieerde voeding een vereiste om je lijf lekker fit te krijgen en het lichaamsgewicht omlaag. Echter, zolang het probleem achter het overgewicht niet aangepakt wordt kun je heel lang met voedingsregeltjes blijven stoeien, maar zal het gewichtsverlies niet duurzaam zijn.
Je kunt je voorstellen hoe blij ik ben dat er mensen op mijn pad zijn gekomen die deze blijde boodschap, want zo kun je het rustig noemen, de wereld in willen sturen. En nu is hier de Anti-Dieetbeweging Nederland, opgericht door aan aantal gewichtcoaches/consulenten en ik ben fanatiek lid!
De Dolle Mina’s waren een paar pittige tantes, maar deze dames zijn ook niet van gisteren, want we gaan de barricades op en ieder op onze eigen manier een steentje bijdragen aan een dieetvrij Nederland!
Laat je dus niet langer gek maken en sluit je aan. Stoppen met diëten gaat veel voor je betekenen; meer dan alle diëten ter wereld ooit zullen doen.
Je kunt je aanmelden om mee te praten: http://www.mindz.com/plazas/Anti_Dieet/blogs/Anti_Dieet_Weblog/2010/12/27/Anti_Dieet_Beweging
Hartelijke groet,
Pia Harrevelt
Anti-dieet gewichtsconsulent
